Van de week blogde ik over haren in mijn voeten (voor geinteresseerden: foto onderaan dit bericht), vandaag heb ik weer wat anders! En volgende keer weer gewoon over ADHD hoor.

Kort verhaal lang (daar ben ik goed in joh):
Gisteravond hebben Walter en ik weer eens de Wii tevoorschijn gehaald voor een gezellig avondje gamen. We begonnen met een paar stevige potjes vechten met Super Smash Bros. Yeah! Fanatiek gingen we aan het meppen en rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. We maakten de hele club finaal in totdat ik (of eigenlijk mijn character Link in het spel) wat moeite kreeg met springen: mijn duim voelde niet zo fijn en dus sprong Link niet meer zo goed de lucht in.

Omdat het voor het spel wel belangrijk is dat Link lekker springt, keek ik even streng naar mijn duim. Duim keek me rood aan. Even dacht ik dat het schaamrood was tot ik in mijn rode duimoppervlak een witte cirkel waarnam. Pf! Ik had gewoon een dikke vette blaar op mijn duim gespeeld en we waren net een halfuurtje aan het meppen!

De rest van de avond heb ik met tape op mijn duim gespeeld want ik laat me natuurlijk niet weerhouden door een blaar.

Nee, dan de haren in mijn hielen! Hier is er eentje. Bewonder en gruwel:

Structuur en regelmaat? Geen haar op mijn voet die daar aan denkt!

Je leest het goed. Ik heb haren op mijn voet. Nee, niet zo’n haar op je teen zoals mannen die vaak hebben en ik soms (dan maakt mijn pincet snel korte metten met ze).

Deze haar trof ik aan onder mijn hiel. Drie keer goed bekeken, er kwam toch echt een zwarte haar uit mijn hiel. Meteen heb ik het vreemde wezen uit mijn hiel getrokken. Ik kon niet verklaren hoe die daar kwam. Misschien was ik heel vreemd op een kattenhaar gestapt? Zou kunnen, met 2 zwarte katten liggen er weleens zwarte haren op de vloer. Al gauw dacht ik niet meer aan het voorval, het was te bizar om te kunnen verklaren.

Tot vandaag. Vandaag keek ik weer want er irriteerde iets onder mijn voet. “Oe, leuk, een splinter! Die ga ik lekker splinters uit mijn voet vissen,” dacht ik nog. Gewapend met een tangetje en een speld met heerlijke scherpe punt ging ik er even goed voor zitten.

Weer een haar! In mijn hiel! Hij lag onderhuids en stak er een klein stukje uit. Vreeeemd. Vastbesloten te gaan vissen naar iets in mijn hiel pakte ik het tangetje en speldje en ik heb lekker zitten pulken tot ik eindelijk het laatste stukje haar met haarzakje los kon trekken. Phew! Die is weg.

Haha! Dat dacht ik! Want daar hield de horror niet op. Bij nadere inspectie van mijn hiel (handig dat ik zo lenig ben) zag ik nog 2 haren die bezig zijn uit mijn hiel te groeien!

Kijk. Dat is weer eens heel wat anders dan dat geleuter over ADHD. En morgen foto’s.